VDSL - co to jest i jak działa ta technologia łącza?

VDSL  (ang. Very High Speed Digital Subscriber Line), to standard transmisji danych należący do rodziny DSL – podobnie jak ADSL, wykorzystuje istniejącą infrastrukturę miedzianych kabli telefonicznych, ale robi to znacznie wydajniej. To technologia, która pozwoliła operatorom wycisnąć ze starych przewodów prędkości, o których przy ADSL można było tylko pomarzyć.

VDSL – co wyróżnia ten standard? Prędkość i sygnał VDSL

Kluczowa różnica względem starszych rozwiązań DSL tkwi w przepływności i sposobie przesyłania danych. VDSL osiąga prędkości download rzędu 50-100 Mb/s, a nowszy standard VDSL2 potrafi przekroczyć nawet 200 Mb/s. Co ważne transmisja może być symetryczna, co oznacza że upload dorównuje downloadowi. Dla kogoś pracującego zdalnie albo wysyłającego regularnie duże pliki to realna różnica w codziennym użytkowaniu.

Sygnał VDSL traci jednak na jakości wraz z odległością od węzła sieci – im dalej abonent od szafy telekomunikacyjnej, tym niższa rzeczywista prędkość. Na krótkich dystansach technologia radzi sobie świetnie, na dłuższych – zaczyna ustępować światłowodowi.

Jak działa transmisja w VDSL?

Usługa opiera się na wykorzystaniu istniejącej infrastruktury sieci telekomunikacyjnych – tych samych miedzianych kabli, które przez dekady służyły telefonii analogowej. Różnica polega na tym, że sygnał cyfrowy w standardzie VDSL zajmuje znacznie szersze pasmo częstotliwości niż ADSL, stąd wyższe prędkości. Żeby to działało bez zakłóceń, w szafach ulicznych instalowane są specjalne węzły – skracają odcinek miedziany między centralą a domem abonenta, co bezpośrednio przekłada się na jakość łącza.

Router obsługujący VDSL musi mieć wbudowany modem zgodny z tym standardem – nie każde urządzenie DSL nadaje się do tego. Warto to sprawdzić przed zakupem własnego sprzętu, bo operator nie zawsze informuje o tym wprost.

VDSL2 – co to jest?

VDSL2 to kolejny standard z rodziny digital subscriber line – rozwinięcie VDSL, które wprowadził Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny w 2006 roku. Technologia działa na szerszym paśmie częstotliwości niż poprzednik, co bezpośrednio przekłada się na wyższą przepływność i możliwość symetrycznej transmisji nawet na krótszych odcinkach kabli miedzianych.

W Polsce VDSL2 wdrażali głównie operatorzy telekomunikacyjni tam, gdzie rozbudowa sieci światłowodowej była odłożona w czasie – instalacja nie wymaga wymiany przewodów, wystarczy modernizacja węzłów i wymiana routera lub modemu po stronie abonenta na sprzęt obsługujący nowy standard. Usługa w praktyce działa lepiej w gęstej zabudowie miejskiej, gdzie odległości od szaf telekomunikacyjnych są małe – sygnał VDSL2 jest bardziej wrażliwy na dystans niż starszy standard, więc im krótszy odcinek miedziany, tym bliżej teoretycznych maksimów prędkości.

VDSL a światłowód – gdzie jest różnica?

VDSL bywa mylony z internetem światłowodowym, bo operatorzy czasem sprzedają go pod hasłem „szybki internet” bez doprecyzowania technologii. Różnica jest jednak zasadnicza – światłowód prowadzi sygnał optyczny przez kabel szklany aż do budynku lub mieszkania, VDSL natomiast na ostatnim odcinku wciąż korzysta z przewodów miedzianych. W praktyce usługa VDSL jest tańsza we wdrożeniu tam, gdzie infrastruktura telefoniczna już istnieje, ale nie dorówna światłowodowi ani stabilnością, ani maksymalnymi prędkościami na dłuższych dystansach.
VDSL to technologia, która wypełnia lukę między przestarzałym ADSL a pełnym światłowodem – tam gdzie modernizacja sieci telekomunikacyjnych jest kosztowna lub rozłożona w czasie, pozwala abonentom korzystać z przyzwoitych prędkości bez czekania na nową infrastrukturę.